روزگاريست همه عضو بدن مي خواهند

همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند

ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند

گرگ هايي كه لباس پدري مي پوشند

آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند

عشق ها را همه با دور كمر مي سنجند

خوب طبيعيست كه يكروزه به پايان برسد

عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد

من از زندگی تو هوات خستم       ، ازت خستم و باز وابستم

نگو ما کجاییم که شب بین ماست ، خودم هم نمیدونم اینجا کجاست

بیا با هوای دلم سر نکن ، بهت راست میگم تو باورنکن

از این فاصله سهممو کم نکن ، بهت خیره میشم نگاهم نکن

تو رنجیدی و دل ندادم بری ،  خودم رو فراموش کردم تو یادم بری

تو یادم بری ، زندگیم سرد شه ، یه روز این پسر بچه هم مردشه

ولی هر شب از خواب من رد شدی ، به هر راهی رفتم تو مقصد شدی

درست لحظه ای که ازت میبرم ،  تحمل ندارم شکست میخورم

نمیشه تو این خونه پنهون بشم ،  بهم سخت میگیری آسون بشم

اگه پای من جاده رو برنگشت ،  فراموش کن بین ما چی گذشت

من از زندگی تو هوات خستم ، ازت خستم و باز وابستم

نگو ما کجاییم که شب بین ماست ، خودم هم نمیدونم اینجا کجاست!

بیا با هوای دلم سر نکن ، بهت راست میگم تو باورنکن

از این فاصله سهممو کم نکن ، بهت خیره میشم نگاهم نکن

چه صدائیست که پیچیده در این جنگل مرگ ؟

چه کسی تیشه بر این شاخه ی افتاده زمین می کوبد؟

این تبر مال تو نیست؟

دستها ازآن تو نیست ؟

تو چه محکم و چه کاری و چه با عشق و علاقه!

به من شاخه ی افتاده ی خشکیده تبر می کوبی!

آی آرام بزن می شکند عمق سکوت

وای آرام بزن تا نکنم آه تو را!

جمع کن هر چه شکستی؛

دل من هیزم خوبی شداست !!!

آتشی بردل من زن که ببینی؛

عشق هم می سوزد ! خوب هم می سوزد

***

آری تو راست می گویی، آسمان مال من است،

پنجره، فكر، هوا، عشق، زمین، مال من است.

اما سهراب، تو قضاوت كن، بر دل سنگ زمین جای من است؟

من نمی دانم چرا این مردم، دانه های دلشان پیدا نیست.

صبر كن ای سهراب... قایقت جا دارد؟

من هم از همهمه ی داغ زمین دلگیرم.

به سراغ من اگر می آیید، تند و آهسته چه فرقی دارد؟ تو هرجور دلت خواست بیا!

مثل سهراب دگر جنس تنهایی من چینی نیست كه ترك بردارد.

مثل مرمر شده است چینی نازك تنهایی من...

  امشب دوباره اومدی تا رویاهام رنگی بشه

شاید همین خواب عمیق پایان دلتنگی بشه

امشب دوباره اومدی تا خوابمو رنگی کنی
تا چشمای مغرورمو درگیر بی صبری کنی

دارم نگاهت میکنم داری ازم دل می بری
چشم برنمیدارم ازت تو از همه زیباتری

حالا که قسمت دوریه با رویاهات سر می کنم
دستامو محکم تر بگیر دستاتو باور می کنم

حالا که قسمت دوریه با رویاهات سر می کنم
دستامو محکم تر بگیر دستاتو باور می کنم

با رویاهات سر میکنم...

برای دلبستن به تو دل کنده بودم از همه
چشمامو رو هم میزارم هرچی ببینمت کمه

امشب دوباره اومدی تا حالمو بهتر کنی
تا خوابمو لبریز یاس تا بغضمو پرپر کنی

حالا که قسمت دوریه با رویاهات سر می کنم
دستامو محکم تر بگیر دستاتو باور می کنم

حالا که قسمت دوریه با رویاهات سر می کنم
دستامو محکم تر بگیر دستاتو باور می کنم

با رویاهات سر می کنم...

دل خوشم با غزلی تازه همینم کافی ست

تو مرا باز رساندی به یقینم کافی ست

قانعم،بیشتر از این چه بخواهم از تو

گاه گاهی که کنارت بنشینم کافی ست

گله ای نیست من و فاصله ها همزادیم

گاهی از دور تو را خوب ببینم کافی ست

آسمانی! تو در آن گستره خورشیدی کن

من همین قدر که گرم است زمینم کافی ست

من همین قدر که با حال و هوایت گهگاه

برگی از باغچه ی شعر بچینم کافی ست

فکر کردن به تو یعنی غزلی شور انگیز

که همین شوق مرا، خوب ترینم! کافی ست ...

شبیه قطره بارانی که آهن را نمی فهمد
دلم فرق رفیق و فرق دشمن را نمی فهمد

نگاهی شیشه ای دارم به سنگ مردمک هایت
الفبای دلت معنای «نشکن!» را نمی فهمد

هزاران بار دیگر هم بگویی: «دوستت دارم»
کسی معنای این حرف مبرهن را نمی فهمد

من ابراهیم عشقم، مردم اسماعیل دلهاشان
محبت مانده شمشیری که گردن را نمی فهمد

چراغ چشمهایت را برایم پست کن دیگر
نگاهم فرق شب با روز روشن را نمی فهمد

دلم خون است تا حدی که وقتی از تو می گویم
فقط یک روح سرشارم که این تن را نمی فهمد

برای خویش دنیایی شبیه آرزو دارم
کسی من را نمی فهمد... کسی من را نمی فهمد

هم دعا کن گره از کار تو بگشاید عشق

هم دعا کن گره تازه نیافزاید عشق
.
قایقی در طلب موج به دریا پیوست

باید از مرگ نترسید ، اگر باید عشق
.
عاقبت راز دلم را به لبانش گفتم

شاید این بوسه به نفرت برسد ، شاید عشق
.
شمع روشن شد و پروانه در آتش گل کرد

می توان سوخت اگر امر بفرماید عشق
.
پیله رنج من ، ابریشم پیراهن شد

شمع حق داشت ، به پروانه نمی آید عشق !

زندگي با همه وسعت خويش محفل ساكت غم خوردن نيست!

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نيست!

اضطراب وهوس ديدن و ناديدن نيست!

زندگي خوردن و خوابيدن نيست!

زندگي جنبش جاري شدن است!

 زندگي کوشش و راهي شدن است از تماشاگه آغازحيات تا به جايي كه خدامي داند.

 زندگي چون گل سرخي است پر از خار و پر از برگ و پر از عطر لطيف، يادمان باشد اگر گل چيديم،عطر و 

برگ و گل و خار، همه همسايه ی ديواربه ديوار همند.