از ما که گذشت ولی به دیگری
موقتی بودنت را گوش زد کن،
تا از همان اول فکری برای
جای خالی ات کند..

به دلم میگویم
آن یوسفی که برگشت به کنعانش...
استثنا بود...
تو غمت را بخور

شب است و در به در کوچه های پر دردم فقیر و خسته به دنبال گمشدم میگردم اسیر ظلمتم ای ماه پس کجا ماندی؟ من به اعتبار تو فانوس نیاوردم